Interpelacja w sprawie występowania ministra do Komisji Nadzoru Finansowego.

Interpelacja w sprawie występowania ministra do Komisji Nadzoru Finansowego.

W dniu 20 lipca 2017 roku Poseł Małgorzata Zwiercan wystosowała interpelację  do Ministra Finansów Pana Mateusza Morawieckiego w sprawie występowania ministra do Komisji Nadzoru Finansowego.

 

Szanowny Panie Ministrze,

 

Ustawa Prawo bankowe budzi wśród polskich konsumentów duże kontrowersje. Szczególne emocje wywołuje u tych polskich obywateli, którzy zaciągnęli kredyty hipoteczne we frankach.

Wiele osób ma zastrzeżenia do zawartych z bankami umów, twierdząc, że są one dla nich krzywdzące. Polskie prawo bankowe jest zawiłe i może budzić wątpliwości u zwykłego obywatela, a jego zapisy mogą być dla niektórych nie do końca jasne.

W związku z pojawiającymi się wątpliwościami proszę o odpowiedzi na poniższe pytania:

  1. Czy i w jakich sytuacjach  Minister Finansów występował  do Komisji Nadzoru Finansowego o podjęcie czynności lub środków w ramach nadzoru, o których mowa w art. 133 i art. 138?
  2. Kiedy ma zastosowanie, a kiedy nie ma zastosowania art. 133.2.3 Ustawy Prawo bankowe, zgodnie z którym czynności podejmowane w ramach nadzoru bankowego przez KNF polegają w szczególności na „badaniu zgodności udzielanych kredytów, pożyczek pieniężnych, akredytyw, gwarancji bankowych i poręczeń oraz emitowanych bankowych papierów wartościowych z obowiązującymi w tym zakresie przepisami”?

 

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Zwiercan

 

 

         W dniu 17 sierpnia 2017 roku Poseł Małgorzata Zwiercan otrzymała odpowiedź na swoją interpelację w sprawie występowania Ministra Finansów do Komisji Nadzoru Finansowego.
Warto wskazać, iż istotą wskazanych w interpelacji przepisów jest w szczególności realizacja celów nadzoru określonych w ustawie Prawo bankowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1988, z późn. zm.).
Zgodnie bowiem z art. 133 ust. 1 ww. ustawy celem nadzoru jest zapewnienie: bezpieczeństwa środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach bankowych, zgodności działalności banków
z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (NBP), statutem oraz decyzją o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku, zgodności działalności prowadzonej przez banki zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi z przepisami tej ustawy, niniejszej ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE, aktami delegowanymi wydanymi na podstawie tego rozporządzenia oraz ze statutem.
Zgodnie z art. 131 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, cele te realizowane są przez Komisję Nadzoru Finansowego (KNF), która sprawuje nadzór nad działalnością banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, oddziałów i przedstawicielstw instytucji kredytowych. Zastosowanie z kolei przepisu art. 138 ust. 3 ustawy Prawo bankowe określają dodatkowe przesłanki wskazane w tym przepisie, od których zaistnienia uzależniona jest możliwość skorzystania ze wskazanych w tym przepisie środków nadzorczych.
Podkreślenia wymaga, iż wszelkie dopuszczone ustawą Prawo bankowe działania nadzorcze wobec podmiotów nadzorowanych powinny być podejmowane przez KNF z urzędu. Zgodnie z
art. 132 ustawy Prawo bankowe minister właściwy do spraw instytucji finansowych może wystąpić do KNF o podjęcie czynności lub środków w ramach nadzoru, o których mowa w art.
133 i 138. W literaturze można znaleźć jednak twierdzenie, iż wystąpienie ministra właściwego do spraw instytucji finansowych do KNF nie jest dla niej wiążące (D. Daniluk (w:) W. Góralczyk jr (red.) Prawo bankowe. Komentarz, Warszawa 1999, s. 478). Występując z takim wnioskiem wskazany tu organ winien kierować się celami nadzoru określonymi w art. 133 ust. 1 ustawy
Prawo bankowe i ograniczeniami zawartymi w tej ustawie, gdyż KNF będzie mogła zainicjować podjęcie wnioskowanych przez ten organ czynności lub środków w ramach sprawowanego
nadzoru tylko jeśli stwierdzi, że te cele, na skutek podjęcia wskazanych w przedmiotowym wystąpieniu działań, będą realizowane oraz jeżeli stwierdzi, że wnioskowane w tym wystąpieniu działania nie prowadzą do naruszenia przepisów prawa.
W związku z powyższym, odpowiadając na pytania zawarte w interpelacji, należy również uwzględnić brzmienie art. 138 ust. 7 ustawy Prawo bankowe, zgodnie z którym środki podejmowane w ramach nadzoru nie mogą naruszać umów zawartych przez bank, z wyłączeniem umów o których mowa w art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 92d ustawy Prawo bankowe, a także umów zawartych przez bank krajowy z podmiotami działającymi w tym samym holdingu oraz umów zawartych przez bank krajowy z podmiotami, z którymi posiada bliskie powiązania, oraz umów o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7 ustawy Prawo bankowe. W literaturze panuje przekonanie, że: „ma to znaczenie dla wszelkich stosunków umownych wiążących bank zarówno z jego kontrahentami, jak i pracownikami i innymi osobami. Ma to stanowić gwarancje wykonania umów zawartych przez bank”. Ograniczenie możliwości ingerencji KNF zapewnia również realizację zasady pewności obrotu (G. Sikorski (red.) Prawo bankowe. Komentarz; wyd. 1, Warszawa 2015, Legalis). Ingerencja w stosunki umowne w drodze wyjątku możliwa jest jedynie w przypadkach wskazanych w przepisie art. 138 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy Prawo bankowe. Jednocześnie pragnę podkreślić, iż Ministerstwo Finansów współpracuje z KNF i wymienia m.in. informacje w zakresie kwestii kredytów denominowanych lub indeksowanych do walut obcych m.in. w ramach uczestnictwa w Komitecie Stabilności Finansowej (KSF). Członkowie KSF dokonują bowiem wzajemnej wymiany informacji, w tym informacji prawnie chronionych, niezbędnych do prawidłowej realizacji zadań KSF.
Warto również wskazać, iż KSF powołał Grupę Roboczą ds. Ryzyka Walutowych Kredytów Mieszkaniowych w celu opracowania projektu rekomendacji Komitetu w zakresie rozwiązań, które
prowadziłyby do restrukturyzacji portfela walutowych kredytów mieszkaniowych na zasadzie dobrowolnego porozumienia pomiędzy bankami i ich klientami oraz nakreślały ramy pożądanego
kształtu takiej restrukturyzacji. W skład grupy weszli przedstawiciele NBP, Ministerstwa Finansów, Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego (UKNF) oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG).
W związku m.in. z pracami powyższej Grupy Roboczej KSF w dniu 13 stycznia 2017 r przyjął uchwałę w sprawie rekomendacji dotyczącej restrukturyzacji portfela kredytów mieszkaniowych
w walutach obcych. Rekomendacje skierowane zostały do poszczególnych instytucji sieci bezpieczeństwa finansowego w celu wprowadzenia rozwiązań o charakterze regulacyjnym oraz
wykorzystania dostępnych instrumentów nadzorczych tak, aby sprzyjać podejmowaniu przez banki oraz kredytobiorców dobrowolnych decyzji o restrukturyzacji. W tym kontekście warto wskazać, iż Działania te powinny prowadzić do ograniczenia problemu z punktu widzenia kredytobiorców oraz zapewnić odpowiednią odporność banków w razie materializacji ryzyka związanego z kredytami walutowymi. W założeniu mają one stymulować proces dobrowolnej restrukturyzacji walutowych kredytów mieszkaniowych przy zachowaniu stabilności systemu finansowego.

 

Z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów
Piotr Nowak
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów

 

 

 

Ta strona używa ciasteczek Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close