Interpelacja w sprawie rządowego programu „Rodzina 500 plus”.

Interpelacja w sprawie rządowego programu „Rodzina 500 plus”.

W dniu 16 stycznia  2018 r. Poseł Małgorzata Zwiercan wystosowała interpelację do Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Pani Elżbiety Rafalskiej w sprawie rządowego programu „Rodzina 500 plus”.

 

Szanowna Pani Minister,

 

od 1 sierpnia 2017 r. można składać wnioski o wsparcie z rządowego programu „Rodzina 500 plus” na nowy okres świadczeniowy.

Wnioski mogą składać zarówno rodziny, które chcą dołączyć do rządowego programu, jak i te, które są zainteresowane kontynuowaniem korzystania z otrzymywanego wsparcia. Jak sprawdziłam na stronie ministerstwa, główne zasady przyznawania środków w nowej transzy pozostają bez zmian.

Trwający ponad rok program jest niewątpliwym sukcesem rządu Prawa i Sprawiedliwości i przyczynił się do poprawy jakości życia wielu polskich rodzin.

Trzeba jednak zauważyć, że nie zawsze rządowa pomoc trafia do tych, co trzeba – do dzieci. Zdarza się, że są rodziny – jak podnoszą niektóre media – wydatkujące uzyskiwane środki niezgodnie z przeznaczeniem.

W związku z głosami o niewłaściwym wykorzystaniu rządowych środków z programu „Rodzina 500 plus” proszę o odpowiedzi na poniższe pytania:

  1. Czy rząd zobligował gminy do większej kontroli wydatkowania przez rodziny przyznawanych środków z programu?
  2. Ilu rodzinom przekazano w ciągu poprzedniej edycji programu świadczenia w postaci rzeczowej i w postaci bonów?
  3. Czy rząd planuje zmiany w formule programu „Rodzina 500 plus”, by każdej rodzinie część świadczeń przekazywać w formie rzeczowej lub w postaci bonów?

 

 

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Zwiercan

 

 

14 lutego 2018 roku Poseł Małgorzata Zwiercna otrzymała odpowiedź na swoją interpelację w sprawie rządowego programu „Rodzina 500+.

Celem świadczenia wychowawczego, wskazanym w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r., poz. 1851 z późn. zm.), jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.
Ustawodawca kierując się poszanowaniem autonomii rodziny przyjął że ewentualna ingerencja w funkcjonowanie danej rodziny może nastąpić tylko w wyjątkowych, kryzysowych sytuacjach. Ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci zawiera w związku z tym możliwe do zastosowania w nadzwyczajnych, wyjątkowych sytuacjach, mechanizmy zapobiegające marnotrawieniu świadczenia wychowawczego lub wydatkowaniu świadczenia niezgodnie z jego celem. Rozwiązania te określa art. 9 ustawy, zgodnie z którym, w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczenia wychowawczego marnotrawi wypłacane jej świadczenie wychowawcze lub wydatkuje je niezgodnie z celem, organ właściwy przekazuje należne osobie świadczenie wychowawcze w całości lub w części w formie rzeczowej lub w formie opłacania usług. W przypadku marnotrawienia świadczenia wychowawczego, organ wypłacający to świadczenie może zatem zamienić jego wypłatę na pomoc nie tylko w formie rzeczowej, np. żywność, ubrania, lekarstwa itp., ale także na pomoc rodzinie w formie opłacania usług, np. opłacanie kursów językowych, żłobka, przedszkola, basenu, teatru, kosztów internatu, wykupienie obiadów, opłata czynszu itp.
W przypadku posiadania przez organ wypłacający świadczenie wychowawcze informacji lub sygnałów o marnotrawieniu świadczenia wychowawczego lub wydatkowania niezgodnie z przeznaczeniem, w celu ustalenia jak wygląda sytuacja w danej rodzinie, u takiej rodziny może zostać przeprowadzony przez pracownika socjalnego rodzinny wywiad środowiskowy, którego celem jest ustalenie, jak wygląda sytuacja w danej rodzinie. Uniemożliwienie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego lub nieudzielenia podczas tego wywiadu wyjaśnień co do okoliczności objętych wywiadem, na etapie ubiegania się o świadczenie wychowawcze skutkuje odmową przyznania świadczenia wychowawczego, zaś na etapie wypłacania świadczenia wychowawczego powoduje wstrzymanie wypłaty świadczenia. Powyższe rozwiązania pozwalają w każdej konkretnej, indywidualnej sprawie określić jaka forma niepieniężna realizacji świadczenia wychowawczego będzie najbardziej właściwa dla danej rodziny, w przypadku potwierdzenia faktu marnotrawienia świadczenia wychowawczego lub wydatkowania niezgodnie z celem.
Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie w powyższych sprawach dotyczących indywidualnych sytuacji związanych z marnotrawieniem świadczenia wychowawczego w oparciu o stan faktyczny i obowiązujący stan prawny należy do organu właściwego (czyli do wójta, burmistrza, prezydenta miasta lub upoważnionego kierownika/pracownika ośrodka pomocy społecznej lub innej jednostki organizacyjnej gminy) prowadzącego postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego lub wypłacającego przyznane świadczenia wychowawcze. Powyższe rozwiązania są identyczne jak regulacje obowiązujące i stosowane od kilkunastu lat przez gminne organy właściwe przy realizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Pragnę poinformować Panią Poseł, że Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej nigdy nie obligował gmin do kontrolowania, ani tym bardziej do zwiększania intensywności kontrolowania polskich rodzin otrzymujących świadczenie wychowawcze. Nigdy też nie prowadzono i nie planuje się prowadzenia prac, których wynikiem miałoby być wypłacanie każdej rodzinie świadczenia wychowawczego w całości lub w części w formie rzeczowej lub w formie bliżej nieokreślonych bonów.
W sprawie liczby rodzin, którym przekazuje się świadczenie wychowawcze w postaci rzeczowej, nie można dać bezpośredniej odpowiedzi, gdyż odpowiednie dane w sprawozdaniach rzeczowo-finansowych dotyczą liczby świadczeń, a nie liczby rodzin. Ponieważ poprzedni okres zasiłkowy był okresem nietypowym, ze względu na liczbę miesięcy i rozpoznanie problemu wydatkowania świadczeń niezgodnie z celem, wydaje się, że najlepiej zobrazują problem dane dotyczące ostatniego miesiąca tego okresu – września 2017 r. W miesiącu tym wypłacono 1 899 świadczeń w formie niepieniężnej, z czego 1 470 w formie rzeczowej i 429 w formie opłacenia usług. Kwoty przeznaczone na świadczenia niepieniężne wyniosły: 852,5 tys. zł, z czego 690,6 tys. zł na świadczenia w formie rzeczowej i 161,9 tys. zł na świadczenia w formie opłacenia usług. Wypłacone w formie niepieniężnej świadczenia stanowią 0,048% liczby świadczeń ogółem i 0,043% wartości świadczeń ogółem.

PODSEKRETARZ STANU
Bartosz Marczuk

Ta strona używa ciasteczek Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close